 |
|
Μετά την Περσική εισβολή στην Αθήνα, το 480 π.Χ., η γενηά των νικητών αποφασίζει και πάλι να ξανακτίση το ναό της Αθηνάς Παρθένου, της Παλλάδος, στον ιερό βράχο της Ακρόπολης.
Το έτος 447 π.Χ. αρχίζει για τρίτη φορά το κτίσιμο του Παρθενώνα, ένα έργο που ανήκει στο ευρύτερο σχέδιο του Περικλή για την αναμόρφωση της Πόλεως των Αθηνών.
Οι οικοδομικές εργασίες κράτησαν 10 ολόκληρα χρόνια. Στα 438 π.Χ., γιορτή της 85ης Ολυμπιάδας, γίνονται τα εγκαίνια του ναού σε συνδυασμό με τη λαμπρή γιορτή των Παναθηναίων. Χιλιάδες Αθηναίων, τη φαντασμαγορική εκείνη ημέρα της γιορτής, ανεβαίνουν το μονοπάτι από τη Β.Δ. πλευρά της Ακρόπολης ,για να περάσουν την κεντρική είσοδο των Προπυλαίων και να εισέλθουν στον επίπεδο χώρο του Ιερού Βράχου.
«ΕΝΤΡΟΠΙΑ» Περί "Αρμονίας" απόψεις |
 |
 |
 |
Οι χιλιάδες πιστοί που εισρέουν στο ναό από τον πρόναο, στην Ανατολική πλευρά, εισέρχονται στον σηκό, μήκους 30 περίπου μέτρων, που αντιστοιχεί σε 100 αρχαία Αττικά πόδια και καλείται «Εκατόμπεδον». Στο βάθος του σηκού, μπροστά στα κατάπληκτα μάτια τους, δεσπόζει το λατρευτικό άγαλμα της θεάς Αθηνάς Παρθένου.
Το άγαλμα είναι κατασκευασμένο από φύλλα χρυσού στο ένδυμα της θεάς και από ελεφαντόδοντο στα γυμνά μέρη του σώματος. Τα χρυσά μέρη ζυγίζουν πάνω από ένα τόνο, είναι περιερετά, βγαίνουν και μπαίνουν εύκολα στους θύλακες που τα στηρίζουν.
Η Θεά φορά κράνος ,που φέρει στη μέση πλαστική εικόνα Σφίγγας. Στο δεξί χέρι κρατεί Νίκη, ενώ στο αριστερό μπράτσο της ακουμπά το δόρυ της. Κοντά στα πόδια της στηρίζεται όρθια η ασπίδα, κοσμημένη με ανάγλυφο φίδι που, ίσως, είναι ο Εριχθόνιος.
Στο περίτεχνο βάθρο που στηρίζει το άγαλμα, υπάρχει ανάγλυφη παράσταση από τη γέννηση της Πανδώρας.
Τριγύρω τρίποδες αναβοσβήνουν και δίνουν με τις λάμψεις τους μυσταγωγικές αναλαμπές στο πρόσωπο της θεάς.
Οι πιστοί προσκυνούν το άγαλμα, προσεύχονται σιωπηλά κοιτώντας την αγαπημένη τους Παρθένο μέσα στα μάτια, άλλοι ζητούν προστασία, άλλοι συγγνώμη, άλλοι ευχαριστούν από βάθους ψυχής και απέρχονται σιωπηλοί, πλημμυρισμένοι από θεία κατάνυξη.
Αθηνά Παρθένος!
Η ιδέα της Παρθενίας, είναι η έμφυτη ιδέα του ανθρώπου ότι η Αγνότης, που στο εσωτερικό της κρύβει την άδολη Αγάπη, την απλόχερη Προστασία, την αμέριστη Στοργή, αποτελεί πρότυπον ψυχικής Αγαλλίασης και Ανάτασης. Η Αθηνά Παρθένος και η Παναγία Παρθένος, αποτελούν για την ανθρώπινη ψυχή το ίδιο Αιώνιο Πρότυπο.
Στους πάντοτε οδυνηρούς, πολεμοδαρμένους καιρούς που διέρχεται η ανθρωπότητα, η ελπίδα για την ηρεμία της ψυχής, για το καλλίτερο αύριο, για τη μείωση των δεινών και την αναστήλωση της ειρηνικής συμβίωσης στο βάθρο των κοινωνιών, λέγεται Αθηνά-Παναγία Παρθένος. Αν κάποτε ο Παρθενών ήταν ο Οίκος της Παρθένου, σήμερα ο ναός της Τήνου και ο κάθε σεπτός χριστιανικός ναός είναι και πάλι ο Οίκος της Παρθένου.
Ίδιοι καιροί, ίδιοι άνθρωποι, ίδιοι πόλεμοι, ίδιες αιματοχυσίες, ίδιος πόνος, ίδια οδύνη και στεναγμός δονούν την ανθρωπότητα.
Το Κακό είναι προαιώνιο.
Η ψυχή για να το αντιμετωπίσει αναζητά την ελπίδα.
Ο Έλληνας ονόμασε την Ελπίδα Παρθένο, της έκτισε κάποτε ναό στην Ακρόπολη, σήμερα της κτίζει ναούς σ' ολόκληρη την καταγάλανη Ελλάδα μας και όπου στη γης βρεθεί Έλλην, πλάι του υπάρχει μια εκκλησιά.
Η Γιορτή της Παναγιάς μας, είναι γιορτή της Αιωνίας Παρθένου που φωληάζει μέσα στη γνήσια Χριστιανική Ψυχή.
Η Μάνα του Υιού του Θεού είναι Μάνα του Υιού του Ανθρώπου, του κάθε ανθρώπου σ' ολόκληρη τη Γη, από πάντα για πάντα.
Η Παναγία Παρθένος είναι η αιώνια Δόξα της Αγάπης για τον κουρασμένο οδοιπόρο της ζωής.
Για τον άνθρωπο που γεννιέται σ' έναν κόσμο ματαιοδοξίας, πλουτοκρατίας, ηθικής κατάπτωσης και βιώνει τις κακοποιές δυνάμεις που συνθλίβουν τους αδύναμους, τους ενδεείς και τους πένητες, η Ιδέα της Παναγίας Παρθένου είναι Ιδέα Ελπίδας, Ιδέα Προστασίας, Στοργής, αμέριστης Αγάπης.
Ο Οίκος της Παρθένου είναι ο Οίκος της Αθάνατης Ελληνικής Ψυχής που θεωρεί ως ύψιστον το αιώνιο πρότυπο της Αγνότητας.
Μόνον το Άπειρο Ελληνικό Πνεύμα μπορεί να συλλάβει την Ιδέα του Θεού, την Ιδέα της Παρθένου Αθηνάς, της Παρθένου Μαρίας, της Υπεραγίας Θεοτόκου και τελικά την Ιδέα της Πραγματικής Θρησκείας που είναι η πίστη μας σ' έναν Άπειρο Θεό, που από πάντα και για πάντα θα είναι κρυμμένος μέσα μας, σύμφυτος με την ίδια την ύπαρξή μας.